Sieb Geerds

“Wie ben je?”

Afgelopen week hoorde ik iemand over mijzelf zeggen: “Ach Sieb, je gooit er een dubbeltje in en je krijgt er voor een euro aan terug.” Dat vind ik wel een mooie omschrijving van mijzelf. Ik houd ervan om goed te doen, goed te zijn voor de mensen en de wereld om me heen. Ik hou van het leven. Van mijn vrouw, mijn kinderen, mijn kleinkinderen. Ik ben de jongste zoon uit een groot gezin, met 9 kinderen. Al mijn broers en zussen leven nog, ook de partners. Met iedereen heb ik een goed contact, daar ben ik dankbaar voor. Ik weet dat dat heel anders kan gaan in het leven. Ik ben bewust afhankelijk van mijn omgeving. Daarmee bedoel ik dat ik het belangrijk vind om goed te doen, mensen te behagen. Ik hou ervan om in contact te staan met anderen, contact te maken. Samen vind ik belangrijk. Van elkaar houden.

Ik hoop op vrede en probeer de goede dingen te doen, ben een gelovig mens en vraag om raad wanneer ik dat nodig heb. Een mens alleen verkommerd. Je naasten liefhebben als jezelf is voor mij een basisregel. Zo wordt de wereld misschien een betere plek voor iedereen.

“Waarin ben je méér jezelf geworden sinds je bent gestopt… en waarin juist minder?”

Alles is veranderd. Ik heb eigenlijk het gevoel dat alles om mij heen veranderd is. Zelf doe ik ook andere dingen. Het hervinden van je rol gaat niet vanzelf, je moet het vorm geven en jezelf daar de tijd voor gunnen. Ik vond het confronterend om dat aan te gaan. Het gevoel dat mensen niet op je zitten te wachten. Toen ik aan het werk was, werd er op me gerekend. Nu niet meer. Dat is wennen omdat het ook fijn is wanneer je het gevoel hebt nodig te zijn. Het heeft me tijd gekost om tot dat inzicht te komen en er opnieuw invulling aan te geven. Het beeld van mezelf wat wegviel, dat viel natuurlijk niemand op. Voor mezelf bleek dat wel een ding. Ik had bepaalde verwachtingen van mezelf, ook een bepaalde norm. Wat heb ik te bieden, wat laat ik zien, wat beteken ik. Die waarde had ik toen en nu nog. Dat is hetzelfde gebleven.

Het heeft een jaar of twee geduurd voordat ik mijn draai gevonden had. Ik miste in het begin de agenda. Nu is dat heel anders. Er gebeurt veel in deze fase. Het leven is kwetsbaar. Daar was ik me al van bewust maar dat gevoel is nog sterker geworden. Het bevestigt voor mij dat het leven tijdelijk is. Dat versterkt mijn waarde dat iedereen ertoe doet. De beleving van een enkel persoon in je omgeving is belangrijk. Vroeger was ik veel weg en gericht op mijn werkomgeving. Nu geef ik veel meer aandacht en tijd aan mijn nabije omgeving. Die verandering wordt wel opgemerkt door mijn naasten.

“Welke kleine gewoonte van nu zou je nooit meer willen inruilen?”

Het relaxt leven ervaar ik als heerlijk. Ik ontwaak uit mijzelf en ik hoef de wekker eigenlijk nooit te zetten, behalve op vrijdag dan. Afspraken schuif ik naar later op de dag, liefst na half elf in de ochtend. Het geeft me een gevoel van vakantie. Ik ervaar geen stress meer. Vroeger was de tijd die ik met mijn vrouw kon doorbrengen krap. Gevolg was dat we altijd laat naar bed gingen. Ik ben van nature een avondmens. Dat kon eigenlijk niet destijds, het was niet verenigbaar met mijn agenda de dag erna. Toch deed ik het wel, laat naar bed, vroeg op. Weinig slapen om zo meer tijd samen door te brengen. Dat dat nu gewoon kan vind ik een enorme plus.
Ik hield altijd al van nieuwe dingen doen. Ik sta nu op vrijdagochtend achter de kassa bij een kringloopwinkel in Amersfoort. Daar hoef je geen opleiding voor te hebben en ik vind het werkelijk geweldig. Het is fantastisch om daar deel van het team uit te mogen maken. Ik maak voordat we beginnen de toiletten schoon. Dat wordt door iedereen gewaardeerd. Ik had nog nooit een toilet schoongemaakt, dus ik dacht dat ga ik doen. Iedereen wordt er blij van. Daar hou ik van. Iets betekenen voor anderen.

“Waarin is pensioen het grootste kantelpunt in je leven? Wat is de grootste verandering?”

Ik ben meer gaan genieten, in plaats van presteren en bijdragen. Ik heb bijvoorbeeld een verrekijker gevraagd. Ik vind het heerlijk om te kijken naar vogels en daarvan te genieten. Vroeger had ik daar geen tijd voor. De noodzaak om te presteren is weggevallen. Ik sta niet langer meer onder contract, ik bent opeens onafhankelijk. Iedere maand gratis geld om van te leven. Bij tekort kun je een bijbaantje nemen, dat is een enorme rijkdom. Ongekende luxe eigenlijk kijkende naar de rest van de wereld.
Agelopen maand heb ik twee reünies bezocht van mijn werk. Dat was ook bijzonder. Ook met mijn jaargroep kom ik eenmaal per jaar samen, ben ik opeens een van de jongste. Iemand zei onlangs tegen me: “De jaren van zestig tot tachtig, die zijn prachtig. Daarna….” Je gezondheid wordt brozer en bepalender. Kwalen en pijn zijn moeilijk. Dat moet je mee leven.