Paulo De Campos Neto

“Wie ben je?”

Als kind uit een gastarbeidersgezin weet ik wat het is om al jong te moeten werken. Veertien was ik toen ik ermee begon. Mijn ouders moesten geld verdienen om te kunnen overleven met ons en voor ons. Dat maakt me nederig en bescheiden. Financiën zijn voor mij nooit een drijfveer geweest, in grote tegenstelling tot hoe ik ben opgegroeid.

Ik ben een trotse vader en echtgenoot. Ik hou van het leven en in mijn werkende leven doe ik mijn best om er wat van te maken. Rechtvaardigheid is wat mij drijft, dat is altijd zo geweest. En trouw en loyaliteit. Die zie je als een rode lijn terug in de keuzes die ik gemaakt heb in mijn leven. Op mijn 17e begon ik aan de politieschool in Amsterdam.

Een combinatie van dromen, een diep geloof en de ambitie om als mens een betekenisvolle bijdrage te leveren vanuit een organisatie. Mijn vertrouwen in de overheid heeft in de loop der jaren wel eens onder druk gestaan en soms doet het dat nog steeds. Tegelijk voel ik juist de verantwoordelijkheid om daar in mijn nieuwe rol bij de gemeente iets positiefs tegenover te zetten. Mijn kijk op ambitie is in de loop der jaren veranderd.

Vroeger lag de nadruk misschien meer op carrière maken, nu ligt het op leuk en betekenisvol werk doen. Samenwerken met fijne collega’s aan een prettige werkomgeving en vooral gezond blijven. Waar ik eerder mijn bevlogenheid en betrokkenheid inzette voor werk, wil ik dat nu voor mijn gezin en mijn kinderen kunnen doen. Teruggaan naar waar het werkelijk om gaat in het leven. Trouw aan mezelf, aan mijn familie, mijn vrienden en naastenliefde.

Mijn ambities zijn hiermee niet minder maar kleiner en menselijker geworden. Het leven is niet maakbaar en het is te kort. Om mij heen hoor ik regelmatig dat mensen al jong wegvallen. Dat besef en de ervaringen die ik heb opgedaan in mijn carrière hebben mij doen beseffen dat ik eerder met pensioen wil gaan.

Ik heb laten uitrekenen wanneer dat realistisch is, ik wil graag met mijn 60e stoppen. En als ik morgen met pensioen kan gaan, dan ga ik morgen. Ik wil nog andere dingen doen, mijn eigen tijd indelen. Niet meer voor een organisatie of een overheid werken.

Ik hoef niet alles vooraf te weten of vast te leggen, maar ik wil er wel goed over hebben nagedacht. Ik wil alles uit het leven halen wat erin zit, natuurlijk binnen de grenzen van wie ik ben als mens. Werken is leuk, maar nu wordt het tijd om dingen te doen die ik zelf bepaal.

Stilstaan of opgeven is voor mij geen optie. Ik vind dat je altijd door moet gaan, je moet alle mogelijkheden uitproberen. Problemen oplossen en doorgaan om verder te komen in het leven. Dat is een gedrevenheid die verder gaat dan het enkel hebben van ambitie. Wat moet er gebeuren om verder te komen? Wat is er nodig?  Kijk om je heen, luister. Heeft iemand iets nodig in je omgeving? Hoe kun je daarin bijdragen? Mijn moeder heeft tijdens het ouder worden nog een lange tijd in Portugal gewoond. Toen ik zag hoe moeilijk dat werd voor haar, heb ik haar hier naartoe gehaald.

Om beter voor haar te zorgen en dichter bij haar te zijn. Te durven inzien dat Portugal niet langer meer goed voor haar was. In ons gezin heerste een overlevingsmodus. Als kinderen hebben we die modus onbewust overgenomen. Overleven. Werken. Doorgaan. Onbewust heb ik dat vertaald door in mijn leven door met vallen en opstaan verder te komen. Ik ben regelmatig hard onderuitgegaan en daarna sterker teruggekomen. Ik durf daarin risico’s te nemen.

Tegenwerking zie ik als een uitdaging. Dat blijkt uit mijn persoonlijk leven in hoe ik me heb ontwikkeld als partner en vader. Daarin groei ik nog elke dag. In mijn professionele leven ben ik daardoor teamchef geworden bij de politie. Naar beiden kijk ik met trots. In mijn werk heb ik altijd gedaan wat er van mij verwacht werd. Op dit moment verlang ik ernaar dingen te doen waarmee ik niet persé geld hoef te verdienen. Ik heb op dit moment naast mijn reguliere baan bij de gemeente ook een bijbaan. Dat is een bewuste keuze.

Juist omdat ik in de afgelopen jaren zoekende was binnen mijn eigen ambitie, wilde ik een nieuwe uitdaging creëren. Terugvinden van mijn oorsprong en passie door iets wat groot is weer klein te maken. Onderaan de ladder te starten, los van ervaring, kwaliteit, opleiding of C.V.. Kennis te mogen maken met nieuwe mensen, verschillende rollen, functies en perspectieven.

Met beide benen op de grond, op een nieuwe plek waar niemand je kent je plek moeten veroveren. Dat is leerzaam en uitdagend geweest. Ik werk nu een dag in de week voor Albert Heijn. Mijn kijk op de samenleving is hiermee weer breder getrokken. Het is fysiek zwaarder, de werktijden zijn anders. Ik hoef het niet te doen voor de financiën. Maar ik leer iets wat ik in leiderschapstrainingen nooit heb geleerd.

Ik heb hier geleerd dat het een noodzaak is om gezien te worden. Als mens, als werknemer. Daar kan geen coaching tegenop. In deze rol word ik door heel veel ogen op heel veel nieuwe manieren bekeken. Dat is bijzonder om zo te mogen ervaren. Aan de andere kant van de lijn. Dat heeft me verrijkt.

“Waarin ga je méér jezelf worden als je stopt… en waarin juist minder?”

Privé zijn er zoveel dingen die ik nog graag wil doen. Meer buiten de lijntjes, meer creativiteit. Nu doe ik toch veel binnen het afgepaste ritme van het werk. Ik voel dat er nu vanuit mijn baan altijd wel iets van me verlangd wordt.

Dat gevoel van verantwoordelijkheid, dat valt straks weg. Bij de politie was dat verantwoordelijkheidsgevoel nog veel groter dan bij mijn werk als gemeenteambtenaar.

Naarmate ik ouder word heb ik daar meer last van. Hiervan loskomen en me vrijer kunnen bewegen is een doel op zich. De dag ontspannen op me af kunnen laten komen, zien wat de dag me brengt. Als ik morgen stop, ga ik me niet vervelen. Ik kijk er naar uit om mensen helpen. Bijvoorbeeld schoolkinderen begeleiden, daar heb ik echt zin in. Ik heb niet het idee dat ik veel ga inleveren of veranderen. Ik ben mijn geloof in het ‘grote plaatjes van werken’ een beetje kwijtgeraakt.

Maar wanneer ik het plaatje klein maak, inzoom en de mens weer zie dan brandt mijn vuur nog net zo hard. Juist in dat kleine spectrum wil ik graag blijven bijdragen. Nu, door mijn werk bij Albert Heijn, straks misschien door op de school waar mijn vrouw werkt. Terug naar de passie die in me zat toen ik begon met werken. Nog voor de grotere verandering in organisaties. Terug naar waar het weer over mensen en wat we kunnen gaat. In plaats van over systemen, over oordelen, functioneren, schalen en beloningssystemen. Ik heb nooit gedacht dat ik er niet meer in zou geloven, maar ik moet tegenwoordig bewust zoeken door klein te maken. Straks wil ik vooral de beste vader zijn en thuis de grootste verandering maken.

“Welke kleine gewoonte van nu zou je nooit meer willen inruilen?”

Ik ben nu al heel bewust bezig meer rust in mijn leven te brengen. Op de scooter naar mijn werk dat kost me meer tijd, maar ik vind het heerlijk. Muziekje in mijn oren en rijden maar. Dat wordt straks nog meer. Het lijkt me heerlijk om nog meer overzicht te hebben, nog meer na te kunnen denken. Dat brengt me veel. Ik ruim straks vast voor de vierde keer mijn schuurtje op. Dat maakt me nederig, ik weet inmiddels wel waar alles staat. Daar gaat het niet over. Het gaat me om het kleine te zien en het keer op keer te kunnen waarderen. Dankbaar te zijn voor wat ik heb. Als ik morgen doodga dan zou ik dat heel erg vinden. Maar ik ben wel tevreden. Ik heb een droomleven geleid. Begrijp me goed, ik wil niet dood, maar als het zover is dan is het goed. Dat wat ik voor ogen had in het leven, dat heb ik bereikt. Rust in mezelf, rust in de liefde, de mensen om mij heen en rust in het leven. Wat een rijkdom.

“Waarin is pensioen het grootste kantelpunt in je leven? Wat is de grootste verandering?”

Dat stukje maatschappelijke betrokkenheid blijft altijd met mij verbonden, dat ben ik. Misschien krijgt het een andere vorm. Ook vrijheid krijgt nog meer vorm en betekenis denk ik. Vandaag een stuk gaan lopen en morgen pas weer terugkomen, heerlijk lijkt me dat. Weggaan, mijn vrouw, mijn jongens mooie dingen zien doen, mijn toekomstdromen tegemoet.

Maak het leven, ik ga ervoor.