Jacqueline Visch

“Wie ben je?”

Ik ben Jacqueline Visch, 64 jaar. Ik heb een prachtig dienstverband gehad binnen de Staf Korpsleiding Nationale Politie. Ik ben alweer 45 jaar gelukkig getrouwd en sta midden in het leven. Prachtige dochter, schoonzoon en kleinkinderen. Ik hou van mensen om me heen en daar tijd en aandacht aan besteden. Ik hou ook van dingen alleen doen. Dat geeft me rust. Het is voor mij de perfecte combinatie: samen dingen ondernemen en alleen dingen doen. Zo is het in balans. Heerlijk om weg te zijn en ook om weer thuis te komen. Ik denk dat je mij het beste omschrijft met: “What you see is what you get.” Ik doe me niet beter voor dan ik ben. Ik floreer in de ondersteunende rol. Thuis en professioneel. Ik ben een tevreden mens, met het leven, de gezondheid die ik heb, met alles wat ik zie en voel in de dagelijksheid. Dankbaar is misschien wel het goede woord. Wat ik heb dat is goed en alles wat erbij komt is een prachtige extra.

“Waarin ben je méér jezelf geworden sinds je bent gestopt… en waarin juist minder?”

Passie is inherent aan mijn zijn. Die passie heb ik nog meer ontmoet sinds ik met pensioen ben. De passie is inherent geworden aan mij zijn. Vroeger had ik de ambitie om een bepaald beeld neer te zetten van mezelf wat paste bij de mensen in die omgeving. Die bewijsdrang heb ik niet meer. Het is niet meer nodig. Die ambitie is dus minder geworden. Ik ben een levensgenieter geworden. Ik dacht dat ik het was maar nu ben ik het echt. Ik ben niet meer afhankelijk. Wanneer ik er nu ben dan ben ik er ook. Zonder schroom.
Ik vind het nu bijvoorbeeld om te dansen. Ik zet met dansen mezelf neer. Dat klinkt misschien zweverig, maar dat is het niet. Ik kom steeds dichterbij mezelf. Vanuit de fysieke vermoeidheid na het dansen zijn de gesprekken die ik voer ook anders. Omdat je lichaam meer verbonden is, weg van het rationele denken zet ik ook een nieuwe versie van mezelf neer. In die fysieke vermoeidheid geef ik mezelf bloot. Na de inspanning komt er een diepere laag los lijkt het, van het rationele denken. Tijdens mijn werk moest ik iets produceren, neerzetten. Een mentale prestatie leveren. Nu hoeft dat niet meer. En dat levert samen met de mensen met wie ik dans compleet andere gesprekken op, ook wanneer ik deze mensen maar één keer zie.

“Welke kleine gewoonte van nu zou je nooit meer willen inruilen?”

Recepten doorlezen. Kijk vroeger kwam ik thuis, was ik al vanaf 5h op en om 6h kwam ik thuis. Had ik honger, wilde ik eten. Was ik moe en wilde ik me niet meer verdiepen in moeilijke dingen. Ik gun mezelf nu de rust om te lezen, ik voel geen druk meer. Ik ben helemaal geen topkok maar het verteld wel dat ik nu kies voor meer tijd, meer aandacht. Gevoelsmatig ging toen ik nog werkte, alles op in snelheid. In moeten, in een van buitenaf opgelegd plan en schema. Ik geef mezelf nu tijd om dingen te zien. Te lezen en te voelen. Ik ben veel meer met mijn persoonlijke ontwikkeling bezig. Niet langer louter werk gerelateerd en goed voor mijn functioneren. Nu is het beter voor mij. Ik gun mezelf de tijd om aan aandacht te besteden aan dingen die voor mij echt van belang zijn. Ik heb ervaren dat je jezelf iets moet gunnen wat voor jou belangrijk is. Zo kwam ik erachter dat mijn gewoonte om te roken paste mijn werkende leven, bij wie ik toen wilde zijn. Het was een middel wat ik dacht nodig te hebben om dat te kunnen zijn. Een masker om mijn onzekerheid te verbergen. Heerlijk dat dat nu niet meet hoeft.

“Waarin is pensioen het grootste kantelpunt in je leven? Wat is de grootste verandering?”

Dat je opnieuw wordt geworpen in je relatie. Wanneer je werkt zie je elkaar misschien effectief zo’n twee of drie uur per dag. Sinds mijn pensioen kwam ik echt opnieuw in mijn relatie terecht. Ik dacht wel even: “Hé wacht even! Hoe hadden we dat ook alweer bedacht met zijn tweeën?”. Iedereen waarschuwt je daar wel voor in je omgeving, maar je komt het echt tegen. Je wordt er samen ook sterker door. Je leert je eigen grenzen te bewaken en die van de ander te respecteren. Eigenlijk leer je opnieuw met elkaar te leven. In Je denkt elkaar al jaren te kennen en dat is natuurlijk ook zo maar wanneer je elke dag veel bij elkaar bent dan blijken sommige dingen toch ook anders te zijn. We zijn stapelgek op elkaar. Ik stond daar nooit bij stil, maar je moet er wel iets voor doen.
Ik heb veel meer de regie over mijn leven genomen, over onze relatie, over mijn persoonlijke ontwikkeling. De verwachtingen die ik had over pensioen, dat eeuwig heiligdom van vrijheid en rust dat voelde voor mij anders. Ik wilde niet berusten, ik wilde nog iets doorgeven en van betekenis zijn. Eerder dacht ik dat de maatschappij niet meer op me zat te wachten, in algemene zin dan hè. Maar organisaties hebben echt nog een behoefte aan mensen zoals ik. Mensen met kennis, kunde en ervaring. Als je ervoor kiest en je kunt het, hoef je niet te stoppen met werken. Ik ben toen ik werkte met plezier in mijn rol gegroeid en heb me ontwikkeld. Toen ik stopte met werken bleek ik andere dingen ook heel erg goed te kunnen!