Gary van der Lee

“Wie ben je?”

Een bescheiden man van 67 jaar die het belangrijk vindt om met zijn gezin in goede harmonie te zijn. Werken was een must in mijn leven. Er moest gewoon heel simpel geld komen, mijn gezin in leven houden. Ik heb altijd met veel plezier gewerkt maar ik ben nooit een carrièreman geweest. Die ambitie heb ik gewoonweg niet gehad.

We groeiden op in een groot Indisch gezin in de jaren ’70 in een arbeiderswijk van Amsterdam. Opgroeien in het Amsterdam van toen is anders dan in het Amsterdam van nu. In ons gezin waren we met veel en er waren beperkte financiële middelen. Dat schepte andere mogelijkheden en uitdagingen in een soms rauwe tijd. We waren een gezin waarbinnen de Indische cultuur, het eten, respect en dankbaarheid belangrijk waren. Deze waarden hebben me gevormd tot wie ik ben. Als partner, als vader en nu geef ik ze door als opa aan mijn kleinkinderen. Ik heb me ontwikkeld als gezinsman, daar lag mijn aandacht, dat vond ik belangrijk.

Een goede relatie met mijn vrouw, aandacht voor onze kinderen en de mensen om ons heen. We zijn al 46 jaar samen met nog evenveel liefde voor elkaar. Elkaar te steunen ook in mindere tijden. De kinderen en onze kleinkinderen zijn belangrijk voor me. Ik sta open en loyaal in het leven, respect en persoonlijke vrijheid zijn belangrijk voor me. Ik heb een grote gunfactor, naar iedereen. Eerlijkheid, openheid en duidelijkheid.

“Waarin ben je méér jezelf geworden sinds je bent gestopt… en waarin juist minder?”

In het afgelopen jaar ben ik zoveel relaxter geworden. Ik voel bepaalde verplichtingen veel minder. Als je een werkgever hebt, moet je daar naartoe. Nu dat is weggevallen, voel ik alleen de verplichting in de verantwoordelijkheid naar mijn partner toe.

Ik merk aan mijzelf dat ik het fijn vind dat ik nu ook voor haar iets anders kan betekenen. Ik ervaar meer tijd en rust als heel prettig, je gaat over andere dingen nadenken. Actualiteit en leven in het nu is belangrijker geworden. Het leven gaat heel snel, nog sneller lijkt het naarmate je ouder wordt. Ik vind het belangrijk om in het nu te leven, je weet niet hoe lang je nog hebt. De extra tijd om na te denken is waardevol. Ik heb een grote familie, maar heb in de afgelopen jaren niet

iedereen kunnen zien door alle drukte. Nu is er meer tijd om daar weer iets aan te doen. Er zit zoveel meer tijd in de dag dan toen ik nog werkte. Maar pensioen is méér dan niet alleen hoeven werken. Die extra tijd is mooi. Het is zo zonde om daar niets mee te doen. Het is helaas niet iedereen om heen gegeven dus laat ik daar vooral dankbaar voor zijn. Ik ben niet echt anders geworden sinds ik gestopt ben met werken, al ben ik wel veel fitter geworden gek genoeg. Ondanks dat ik voorheen meer tijd nam om te sporten in de sportschool. Dagelijks was ik er te vinden, vaak vroeg in de ochtend nog voordat mijn werkdag begon. Ik ben mijn gezondheid sinds mijn pensionering nog belangrijker gaan vinden. Toen ik jonger was ging ik ook naar de sportschool om er goed uit te zien, nu doe ik meer functionele oefeningen. Mijn lichaam is veranderd. Beweging, oefeningen voor het behoud van flexibiliteit en kracht nemen nu meer plaats in tijdens mijn training dan vroeger. Ik ben me nog bewuster geworden van mijn van mijn mobiliteit en de beperkingen van een ouder wordend lichaam. Gezonder oud worden heeft veel meer mijn aandacht gekregen.

“Welke kleine gewoonte van nu zou je nooit meer willen inruilen?”

Nu ik de verplichting van werk niet meer heb, kan ik veel andere dingen wel doen. Ik ben meer gaan meedoen in het huishouden. Iets waarvan ik het normaal vond dat mijn vrouw dat altijd deed, naast haar werk. Ik ben daar anders naar gaan kijken, meer gaan beseffen dat zij dat allemaal deed. Nu help ik graag mee en vind dat stiekem best leuk. Wat ik voorheen af en toe deed doe ik nu met meer regelmaat. Schoonmaken, stofzuigen, ramen lappen. Ik heb er de tijd voor, sterker nog ik haal daar voldoening uit. Ik zie dat het haar meer moeite kost en het voelt goed dat ik dit nu voor haar terug kan doen. Oog en zorg voor elkaar vind ik belangrijk. Het is niet meer dan normaal in mijn ogen om dit voor elkaar te doen. Al is het midden in de nacht. Voorlopig bevalt me het goed zo, straks zijn we met zijn tweeën met pensioen. Dan worden de dingen wel anders denk ik. Kunnen we hopelijk nog meer samendoen, ondernemen, dagjes weg, vakantie en samen genieten.

“Waarin is pensioen het grootste kantelpunt in je leven? Wat is de grootste verandering?”

Na 45 jaar werken brengt mijn pensionering me bovenal rust. Het is hoe ik het me had voorgesteld. Ik ben er van tevoren ook wel mee bezig geweest, op welke manier ik mijn tijd door wilde brengen. Ik speel veel gitaar en ontwikkel nieuwe hobby’s. Ik zoek heel bewust activiteiten binnens- en buitenshuis. Dat kan heel simpel zijn, soms is het iets waar ik nooit eerder aan heb gedacht. Zoals houtsnijden, dat ga ik mezelf nu aanleren.
Werk bracht me altijd veel plezier. Ik ging er echt fluitend naar toe. Het maakte me niet uit hoe vroeg of hoe laat. Pure energie en gekkigheid, zoveel plezier gemaakt daar. Nu thuis zonder collega’s, merk ik wel dat mijn sociale contacten zijn veranderd. Dat sociale, dat kan ik wel missen. Het lachen, de gein met elkaar. Mensen in de maling nemen tijdens de pauze. Dat is wel anders nu, ik ben veel meer alleen. Daar moet ik nog een beetje mijn weg in vinden en aan wennen. Ik wil me niet vervelen of niets om handen hebben. En ik wil nog oud-collega’s blijven zien. Nu ga ik bijvoorbeeld sporten een oud collega, hartstikke leuk. Samen op hetzelfde sportschoolabonnement. Grappig toch. Ik ben sinds ik met pensioen ben pas echt in staat om acties te verbinden aan dingen waar ik eerst alleen aan dacht. Ik vind het belangrijk om mijn hersenen op verschillende manieren te blijven prikkelen. Met dingen die ikzelf leuk vind en die bij me passen. Die impuls is zo belangrijk, voor iedereen denk ik. Ga golfen, zaalvoetballen, gymmen, een taal leren, iets doen waarbij je bezig blijft en waar je van geniet. Anders wordt je lui en een slaaf van je eigen bank.